سكوت شب و صداي باران 

                                       آميخته با صداي غرش آسمان 

                                           اتاقي كوچك و پنجره اي

                                        رو به كوچه هاي خيس خيال

                                     گوشه ي اتاق كتابخانه اي كوچك

                                         با كتاب هايي ريز و درشت

                                                صفحات و كلماتي

                                            كه روزگاري تك به تك

                                         از جلوي چشمانم گذشته اند

                                                 وگاه دربين شان

                                             نامه هايي سر به مهر

                                           كه چه بيهوده نوشته شد

                                 نامه هايي كه بين كتاب ها ماند و پوسيد

                                   عشقي كه از قلبم فراتر نرفت و مرد

                                           ومن همچون بازمانده اي

                                         در لابه لاي خاطرات گم شدم

در آخر نوشتم :

دوستای عزیزم اگه به نظراتون دير جواب  مي دم  یا دیر آپ میکنم از دستم ناراحت نشين آخه كم ميام نت

چند روزی است که تنها به تو می اندیشم

از خودم غافلم اما به تو می اندیشم

شب که مهتاب در ایینه ی من می رقصد

می نشینم به تماشا،به تو می اندیشم

همه ی روز به تصویر تو می پردازم

همه ی گریه ی شب را به تو می اندیشم

چیستی؟خواب و خیالی؟سفری؟خاطره ای؟

که در این خلوت شب ها به تو می اندیشم

لحظه ای یاد تو از خاطر من خارج نیست

یا در اغوش منی،یا به تو می اندیشم

اگر اینده به یک پنجره تبدیل شود

پشت ان پنجره حتی به تو می اندیشم

تو به(حافظ)،به حقیقت،به غزل دلخوش باش

من به افسانه ی (نیما)،به تو می اندیشم

نه به اندیشه ی زیبا،نه به احساس لطیف

که به تلفیقی از این ها به تو می اندیشم

تو به زیبایی دنیای که می اندیشی؟

من که تنها به تو،تنها به تو می اندیشم...

خوابی دیدم...

خواب دیدم در ساحل با خدا قدم میزنم.

بر پهنه آسمان صحنه هایی از زندگیم برق زد.

در هر صحنه دو جفت جای پا روی شن دیدم.

یکی متعلق به من و دیگری متعلق به خدا.

وقتی آخرین صحنه در مقابلم برق زد

به پشت سر و به جای پاهای روی شن نگاه کردم.

متوجه شدم که چندین بار در طول مسیر زندگیم

فقط یک جفت جای پا روی شن بوده است.

همچنین متوجه شدم که این در سخت ترین و غمگین ترین دوران

زندگی ام بوده است.

این واقعا برایم ناراحت کننده بود

ودرباره اش از خدا سوال کردم:

خدایا.توگفتی اگر به دنبال تو بیایم

در تمام راه با من خواهی بود

ولی دهدم که در سخت ترین دوران زندگی ام

فقط یک جفت جای پا وجود داشت.

نمیفهمم چرا هنگامی که بیش از هر وقت دیگر به تو نیاز داشتم مرا تنها گذاشتی؟

خدا پاسخ داد: بنده بسیار عزیزم

من در کنارت هستم

و هرگز تنهایت نخواهم گذاشت.

اگر در آزمونها و رنج ها فقط یک جفت جای پا دیدی

ماه نمی دونست چه جوری بتابه از روی دست تو دید و بلد شد

خورشید که دید نوری ازش نمی خوای رفت بالای قله و با تو بد شد

دریا که دید موج موهات از اون نیست غرشی کرد و ته دل حسود شد

آسمون از غم که تو رو زمینی تا همیشه رنگ چشاش کبود شد

گل که دونست خزون واسه تو هیچه رنگش پرید و تو یه لحظه پژمرد

درختی که تو از پیشش رد شدی انقده برگاش رو زمین ریخت که مرد

امروز تولد يكي از بهترين دوستامه

به دنیا آمدی....

شکل گرفتی

بزرگ شدی

و از عظمت زیاد و بزرگی بی نهایت مانند خدای خودت از دیده ها گریختی

ولی هستی !

هستی...

هستی...

هستی...

نمیدانم کجا

ولی هنوز میبینی

مادرت را

پدرت را

دوستانت را

و حتی من کوچک را!

چه جالب...

ممنون که با آمدنت زندگیت جالب شد! و جلب کرد نظر هارا و کمک کرد به ادامه دادن اینگونه زندگی کردن را.

*تولدت مبارک!*

فکر کنم امروز بترکونید اون بالا بالا ها! تازه ! تشکر هم یادتون نره ها

مبارک هم بود و هنوز هست!